Ενδιαφέροντα άρθρα

Σπονδή στη μνήμη της επετείου του Πολυτεχνείου - Τρία ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά που γράφτηκαν εκείνο το βράδυ...

"Αυτά τα τρία ποιήματα τα έγραψα εκείνο το τραγικό βράδυ της 17ης Νοέμβρη 1973, συγκλονισμένος μετά από όσα έζησα" μας γράφει ο Διακοπτίτης Νίκος Κ. Γεωργιλάς, ο οποίος έζησε από κοντά τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και αποτύπωσε τα έντονα συναισθήματά του στο χαρτί.

Τα τρία ποιήματα μοιράζεται με το filodimos.gr και τους αναγνώστες του. 


1. Εδώ Πολυτεχνείο

Τα παιδιά είναι θαμμένα
μεσ’ στα σπλάχνα μου
Τα κορίτσια πιέζουν την καρδιά μου.
«Πέθανα» κι εγώ.
Κι οι μέρες 16, 17, 18 του Νοέμβρη.
Αγνά κι ωραία παιδιά μου
ανεβήκατε ψηλά
στα κάγκελα, στις νεραντζιές
Τρεις μέρες, τρεις νύχτες,
φωνάζατε στους κοιμισμένους.
Αφού βραχνιάσατε ξύπνησαν
Σεισμό έφεραν
οι μυριάδες των ελεύθερων
«απόψε πεθαίνει ο φασισμός»
Τα θεμέλια του τρελού τρίζουν.
Κρατούσαμε τον τόπο μας άοπλοι.
Οδοφράγματα, φωτιές
«Αδερφέ πάρε λίγο λάδι
για τα δακρυγόνα».
«Εδώ πολυτεχνείο – εδώ πολυτεχνείο»
μια ελεύθερη γωνιά της Ελλάδας.
Σας καλεί ο σταθμός
των αγωνιζόμενων Ελλήνων.
Αδέλφια μας φαντάροι
δεν θα χτυπήσετε τ’ αδέλφια σας.
Είμαστε άοπλοι, μας πυροβολούν.
Η χούντα ξεσκεπάστηκε
έστειλε τα τανκς»
Ληστές με στολή ξεχύθηκαν
στην ιερή πόλη της Αθήνας
και πιστόλιζαν δρόμους και παράθυρα.
Δεν γνωρίζω τους δρόμους.
Κάθε δρόμος και νεκροταφείο,
κάθε γωνία και νοσοκομείο.
Τα Χαυτεία έγιναν σφαγεία,
η Ομόνοια μάντρα εκτελέσεων,
το «Μινιόν» μοιάζει γραφείο κηδειών,
η πλατεία Βικτωρίας αρένα
και η πυροσβεστική έπλενε
με μάνικα το αίμα. Και μετά
«απαγορεύεται η κυκλοφορία»
γιατί τη νύχτα έθαβαν τους νεκρούς
σε τάφους ομαδικούς.
Το τανκ σημαδεύει το πολυτεχνείο
Τα παιδιά γαντζωμένα στα κάγκελα
ανοίγουν τα πουκάμισα στο θάνατο.
Το τανκ ρίχνει την πύλη
του πολυτεχνείου.
Έξοδος – γενοκτονία.
Πέσατε μ’ ένα βαθύ
παράπονο και απορία
«Έτσι είναι το κράτος μας;»
και μια άσχημη πληγή
στο όμορφό σας σώμα.
Άθαφτα κι άκλαυτα
κι αντί για δόξα
«λίγα αναρχικά στοιχεία
έπεσαν από αδέσποτες»
Το φως σας πάντα θα φωτίζει.
Περνώ από τον ιερό χώρο
του Πολυτεχνείου
Ιερώτερος δεν υπάρχει.
Εδώ αγωνίστηκαν άοπλοι
και ηθικά είναι νικητές.
Περνώ, ξαναπερνώ σε κάθε ευκαιρία
κι αναριγώ και προσκυνώ,
δακρύζω. Εδώ ήταν
η νεολαία κι η λευτεριά
και το ιερό πανηγύρι.
Κι ύστερα η θλίψη κι η ερημιά
κι η γέψη του θανάτου μόνο.

 

2. Εικόνα τελευταία
Στη μάχη της απελευθέρωσης
αν πέσω,
θέλω τα μάτια
γιομάτα ψυχή,
γεμάτα φιλία,
ν’ αντικρύσω σκυμμένα,
συντρόφισσα σε μένα
πριν στο σκοτάδι βουλιάξω.....


3. Ατίθασο
Και δεν μπορώ
να τις θωρώ τις βάρκες τούτες
να εκτελούν αναπηδήσεις
με ξένη θέληση
στρατιωτικό καψόνι διαρκείας.
Τη χαλασμένη βρύση που στάζει
σε ρυθμό αθέλητο.
Τα σπίτια ως προβάλλουν
ασάλευτα απειλητικά
θάψαν τα πόδια τους βαθειά
χαράζοντας αυστηρή γραμμή.
Σε στάση προσοχής.....
αλλάζουν αφέντες
όσο να σωριαστούν
και τα μάτια τους ανοιγοκλείνουν
ολοένα παραπονεμένα
καθώς του βοϊδιού στο ζυγό.


Νίκος Κ. Γεωργιλάς

Saitis Home Έπιπλα