Ενδιαφέροντα άρθρα

Δύο επετειακά ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά

Η  ΑΝΕΜΟΒΛΟΓΙΑ

Ήταν ο Κατσαντώνης
αυτός που στο μπουντρούμι κείται.
Αητός περήφανος και δυνατός
στα κορφοβούνια
πολέμαρχος απροσκύνητος.
Εσύ Αλήπασα κρυφά των εκαμάρωνες
κι ο θαυμασμός εγέμιζε τα μάτια.
Και τώρα
σταυροχέρι καμαρώνοντας εσύ
άναντρα κι άδικα τον βασανίζεις
στα υπόγεια.
Τον βρήκε η ανεμοβλογιά
Τον τσάκισε
και μπόρεσες υπεροπτικά
να τον κοιτάξεις.
Αυτή τον έσυρε στα υπόγειά σου
μόνη….
Μα ειν’ αυτός ακόμη
ο Κατσαντώνης.


***********

 

ΚΑΤΡΑΚΥΛΙΣΜΑ

Ντροπή είναι να φθονείς
 τον καλύτερό σου.
Σαν έχεις αρχηγό
τον Οδυσσέα Ανδρούτσο
τον βλέπεις:
Αντρίκεια θωριά
άφθαστη λεβεντιά
και ξέχειλη αντρειά.
Κι είναι ευθύς
κι αγνός στη δύναμή του.
Φανερωμένο: Αρχηγός....
Κι είσαι ο Γκούρας που δαγκώνει
τα μουστάκια από τη ζήλεια.                      
δεν του σχωράς τις τόσες χάρες
 και τα κατορθώματα.
Ο Οδυσσεύς
πρωτοπαλίκαρό του σ’ έκανε                        
πρώτον στους άλλους.                        
Κι εσύ τον φθόνο σου φαρμάκι....
Και καρτερούσες το κεντρί.
Όταν τον κύκλωσε η προδοσία
Τι ξεπεσμός σου!     Ο Γκούρας
 έτρεξες να τον αλυσοδέσεις        
ο πρώτος σύντροφός του... !
Το φίδι τον κουλούριασε
και το κεντρί ήρθε.
Στους βράχους της Ακρόπολης
τον γκρέμισες κι είχες να πεις
«έπεσε, τι ’θελε να δραπετέψει».
Τον κέντρωσες
μα μπρος δεν πήγες.                                       
Ήσουν όσο να ’ναι δεύτερος
και πήγες ακόμα πίσω
ένα σκαλί απ το κεντρί                     
Κι ακόμα ένα πίσω
από το κοίταγμα τ’ Ανδρούτσου                               
ως σε κοιτούσε την ύστατη
ανήλεη στιγμή....

Νίκος Κ. Γεωργιλάς
Διακοπτό

Saitis Home Έπιπλα