Ενδιαφέροντα άρθρα

"Εδώ Πολυτεχνείο" - Δύο ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά

"Εδώ Πολυτεχνείο"

Τα παιδιά είναι θαμμένα
μεσ’ στα σπλάχνα μου
Τα κορίτσια πιέζουν την καρδιά μου.
«Πέθανα» κι εγώ.
 Κι οι μέρες 16, 17, 18 του Νοέμβρη.
Αγνά κι ωραία παιδιά μου
ανεβήκατε ψηλά
στα κάγκελα, στις νεραντζιές
Τρεις μέρες, τρεις νύχτες,
φωνάζατε στους κοιμισμένους.
Αφού βραχνιάσατε ξύπνησαν
Σεισμό έφεραν
οι μυριάδες των ελεύθερων
«απόψε πεθαίνει ο φασισμός»
Τα θεμέλια του τρελού τρίζουν.
Κρατούσαμε τον τόπο μας άοπλοι.
Οδοφράγματα, φωτιές
«Αδερφέ πάρε λίγο λάδι
για τα δακρυγόνα».
«Εδώ πολυτεχνείο – εδώ πολυτεχνείο»
μια ελεύθερη γωνιά της Ελλάδας.
Σας καλεί ο σταθμός
 των αγωνιζόμενων Ελλήνων.
Αδέλφια μας φαντάροι
δεν θα χτυπήσετε τ’ αδέλφια σας.
Είμαστε άοπλοι, μας πυροβολούν.
Η χούντα ξεσκεπάστηκε
έστειλε τα τανκς»
Ληστές με στολή ξεχύθηκαν
στην ιερή πόλη της Αθήνας
και πιστόλιζαν δρόμους και παράθυρα.
Δεν γνωρίζω τους δρόμους.
Κάθε δρόμος και νεκροταφείο,
κάθε γωνία και νοσοκομείο.
Τα Χαυτεία έγιναν σφαγεία,
η Ομόνοια μάντρα εκτελέσεων,
το «Μινιόν» μοιάζει γραφείο κηδειών,
η πλατεία Βικτωρίας αρένα
και η πυροσβεστική έπλενε
με μάνικα το αίμα.  Και μετά
«απαγορεύεται η κυκλοφορία»
γιατί τη νύχτα έθαβαν τους νεκρούς
σε τάφους ομαδικούς.
Το τανκ σημαδεύει το πολυτεχνείο
Τα παιδιά γαντζωμένα στα κάγκελα
ανοίγουν τα πουκάμισα στο θάνατο.
Το τανκ ρίχνει την πύλη
 του πολυτεχνείου.
Έξοδος – γενοκτονία.
Πέσατε μ’ ένα βαθύ
παράπονο και απορία
«Έτσι είναι το κράτος μας;»
και μια άσχημη πληγή
στο όμορφό σας σώμα.
Άθαφτα κι άκλαυτα
κι αντί για δόξα
«λίγα αναρχικά στοιχεία
έπεσαν από αδέσποτες»
Το φως σας πάντα θα φωτίζει.
Περνώ από τον ιερό χώρο
του Πολυτεχνείου
Ιερότερος δεν υπάρχει.
Εδώ αγωνίστηκαν άοπλοι
και ηθικά είναι νικητές.
Περνώ, ξαναπερνώ σε κάθε ευκαιρία
κι αναριγώ και προσκυνώ,
δακρύζω.  Εδώ ήταν
η νεολαία κι η λευτεριά
και το ιερό πανηγύρι.
Κι ύστερα η θλίψη κι η ερημιά
κι η γέψη του θανάτου μόνο.

Νίκος Κ. Γεωργιλάς

********************************************

Μύρο διαχρονικό

Την άλλη μέρα από την έξοδο
των ηρώων του πολυτεχνείου
γκρίζες στολές περιφέρονταν εκεί.
Είχαν δουλειά να κάνουν.
Να προκαλέσουν ζημιές,
να ρίξουν γυναικεία εσώρουχα
και προφυλακτικά,
να προσβάλουν τους αγωνιστές.  
Δεν ήξεραν οι βάρβαροι ότι στους αγώνες
είναι αδέρφια κι αδερφάδες.
Πέρασε και το παλικάρι να πάει
 πιο κάτω στη δουλειά του πατέρα του.
 Όταν είδαν αυτοί να κοιτάζει
 τον αγιασμένο χώρο άρχισαν
 να φωνάζουν άγρια.
Είχε μακριά μαλλιά και άρα
ήταν με τους άλλους.
Οι κουρεμένοι κατάδικοι
στη συνείδηση του λαού της εποχής
δεν του συγχώρεσαν τα νιάτα
και τα μακριά μαλλιά.
Τάχυνε το βήμα του. Σχεδόν έτρεχε.
Βγήκε μπροστά του
ο «αξιωματικός» του στρατού
και τον δολοφόνησε χωρίς αφορμή,
 καυχόμενος στον οδηγό
για το σημάδι του.  
Έφυγες αναίτια Μιχάλη Μυρογιάννη.
Ο «αξιωματικός» δικάστηκε αργότερα
 όταν έφυγε η τυραννία.
Πέθανε στη φυλακή.
Ο «επίσκοπος» τον έψαλλε
 στην  κηδεία και τον αποκάλεσε
«ήρωα σαν τον Κολοκοτρώνη».
Ο Μυρογιάννης όμως
στο νησί της Σαπφούς και του Ελύτη
είναι σε προτομή στο πάρκο Ειρήνης
στη Μυτιλήνη.

Σε κάθε επέτειο του Πολυτεχνείου
το Υπουργείο Βορείου Αιγαίου,
η περιφέρεια, όλες οι αρχές,
οι σχολές, τα σχολεία και ο λαός
αποδίδουν τιμές στο μύρο.
Και συ «επίσκοπε» της αμαρτίας
μένεις μόνος με τους νεοφασίστες
που σε περιβάλλουν
και τους λες «χρυσή ελπίδα»

Νίκος Κ Γεωργιλάς
Διακοπτό

Saitis Home Έπιπλα