Ενδιαφέροντα άρθρα

Μα τι λέτε, καλέ κύριε Δημήτρη... Δάκρυα για την Αρετούλα και για τα παιδιά από τη Σάμο

 

Το 1995 έκανε ένα φονικό σεισμό στο Αίγιο με αρκετούς νεκρούς. Μεταξύ αυτών και ένα κορίτσι η Αρετή Μαρουσάκη, ετών 15, ο πατέρας της και ο μικρότερος αδελφός της.

Η Αρετή ήταν συμμαθήτρια και φίλη της κόρης μου Μαρίας και ερχόταν πολύ συχνά στο σπίτι μας. Η πολυκατοικία που έμενε ήταν μερικά μέτρα πιο πέρα από εκεί που μέναμε εμείς.  Όταν την πείραζα μου έλεγε << Μα τι λέτε καλέ κύριε Δημήτρη >> οι λέξεις αυτές και η χαρούμενη παιδική φωνή, ηχούν ακόμα στα αυτιά μου.

Του Αγίου Δημητρίου με την κόρη μου Μαρία ανεβήκαμε σε Μοναστήρι κοντά στο ορεινό χωριό Βερίνο. Για να πάμε εκεί περνάμε από το χωριό, στο νεκροταφείο του οποίου είναι το μνήμα της Αρετής. Η Μαρία το ήξερε και μου λέει ότι εδώ είναι το μνήμα της Αρετής. Της απάντησα όταν επιστρέφουμε από το Μοναστήρι θα πάμε να την επισκεφτούμε.

Πράγματι στην επιστροφή, κάναμε μια μικρή παράκαμψη και πήγαμε στο νεκροταφείο. Δεν θυμόμασταν που είναι το μνήμα αλλά για καλή μας τύχη, αν και σε χωριό και μεσημεράκι, ήταν εκεί κάποιοι ρωτήσαμε και μια κυρία μας πήγε στο μνήμα. Η Μαρία είχε κόψει λουλουδάκια από το βουνό και τα άφησε μπροστά στις φωτογραφίες της Αρετής, του μπαμπά της και του αδελφού της.

Καθίσαμε μερικά λεπτά τους χαιρετήσαμε και φύγαμε. Φεύγοντας δάκρυσα γιατί ηχούσαν στην μνήμη μου η φωνή και το πρόσχαρο ανέμελο γέλιο της Αρετής αλλά και του πατέρα της και του αδελφού της.

Εχθές έκανε σεισμό κοντά στη Σάμο. Δύο παιδιά ένα αγόρι 17 ετών και ένα κορίτσι 15 ετών, γείτονες, φίλοι από μικροί, μεγάλωναν μαζί, επιστρέφοντας από το σχολείο τους, περπατώντας σε ένα στενό δρομάκι  καταπλακώθηκαν από τοίχο που γκρεμίστηκε. Αργότερα τα παιδιά βρέθηκαν αγκαλιασμένα και νεκρά κάτω από τα χαλάσματα.

 Θέλοντας και μη η μνήμη μου γύρισε στον δικό μας σεισμό, αυτό παθαίνω όταν ακούω για σεισμό και θλίβομαι πολύ όταν υπάρχουν  θύματα.

Τηλεφώνησα σε ένα γνωστό μας νεαρό που ζει και εργάζεται στη Σάμο ήταν καλά είχε κάποιες υλικές ζημιές. Μετά από τις ειδήσεις έμαθα για τα δυο νεκρά παιδιά.

Τώρα το πρωί ,καθώς διάβαζα στον υπολογιστή τις ειδήσεις, είδα φωτογραφία των δυο νεκρών παιδιών. Χαμογελαστά, ευγενικά, ανέμελα προσωπάκια  γυρτά το ένα δίπλα στο άλλο, χαρούμενα κρατούσαν έναν αριθμό, το 15. Γυαλιστερό φουσκωτό αριθμό, μάλλον από αυτούς που στολίζουν σε εορτή γενεθλίων.

Κοιτούσα για ώρα αυτά τα προσωπάκια και δάκρυσα, δάκρυσα για τα χαμένα αυτά ευγενικά, ανέμελα παιδικά χαμόγελα, για τα προσωπάκια αυτά που χάθηκαν πριν ανθίσουν.


*Ο Δημήτρης Κακαβάνης είναι συνταξιούχος Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός και Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας.

Saitis Home Έπιπλα