Ενδιαφέροντα άρθρα

Έβρεχε και περπατούσα - Γράφει ο Δημήτρης Κακαβάνης

 

<< ……… Έβρεχε και περπατούσα, οι σταγόνες μούλιαζαν το γυμνό μου κορμί . Σαν πετριές περνούσαν από τα ρούχα μου και χτυπούσαν τη γυμνή , μόνη ψυχή μου. Έβρεχε, περπατούσα και έγερνα, με βάραινε η βροχή και έγερνα, έλεγα θα πέσω .

Είχα την ελπίδα πως κάτι θα βρεθεί ,ένα χέρι ,μια αγκαλιά , να, έρχεται έλεγα και περπατούσα και έβρεχε . Παραπάτησα και το πόδι μου πάτησε σε μια μικρή λίμνη, δεν έπεσα, ταρακουνήθηκα, αλλά κρατήθηκα σκυφτός. Μια λάμψη ήλθε στα μάτια μου. Είδα κάποιον να με κοιτάει μέσα από μια διπλανή  λακκούβα με νερό.  

Τι γίνεται του; λέω .
Δεν ξέρω τίποτα, μου απαντά.
Ναι, του λέω, αλλά με κοιτάς επίμονα .
Εγώ ; με ρωτάει ; εσύ σταμάτησες και με κοιτάς, έλα λέγε.

Τι να σου πω , μόνος είμαι και βρέχει συνέχεια, έχω μουσκέψει μέχρι το μεδούλι , δεν μπορώ άλλο θα πέσω.  Αυτό είναι , θα πέσω.
Και τι έγινε; μου απαντά, βρεγμένος είσαι, φοβάσαι μη βραχείς ; θα ξανασηκωθείς . Αυτό είναι,  να ξανασηκωθείς……..>>.

Την διάβασα σένα βιβλίο, τις προάλλες ,αυτή την παράγραφο. Με συγκίνησε, κάποιος το παλεύει λέω. Ο ήρωας του βιβλίου, βέβαια. Ο συγγραφέας , με δυο λόγια,  λέει ότι δεν έχει σημασία αν κανείς δέχεται πολλά και συνεχή χτυπήματα και εμπόδια στη ζωή του , σημασία έχει να βρίσκει το πείσμα του, να μην απογοητεύεται, να στηρίζεται στις δυνάμεις του και να συνεχίζει.

Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια της κρίσης, της οικονομικής κρίσης, όπως τη λέμε την σύγχρονη κρίση, η οποία όμως δεν είναι μόνο οικονομική , αλλά κυρίως κρίση αξιών, αλλά και  ήθους και συναισθημάτων, πολλοί άνθρωποι έχουν βρεθεί και βρίσκονται , σε δύσκολή θέση. Χάνονται περιουσίες, κάποιοι θέτουν τέρμα στη ζωή τους, συχνό φαινόμενο οικογένειες και αγάπες να διαλύονται, κάποιοι χάνουν τη δουλειά τους και από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκονται στο πουθενά και στον δρόμο. Πολλοί άνθρωποι και ιδιαίτερα οι νέοι ψάχνουν και ψάχνονται.

Είναι άραγε η κατάσταση αυτή των ανθρώπων  αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης μόνο ; Έτσι όπως είναι η κοινωνία μας είναι αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης μόνο ; Και βέβαια όχι. Έχουν χαλαρώσει οι δεσμοί, τα συναισθήματα έχουν ξεθωριάσει , το ήθος είναι είδος για εξερεύνηση . Ο σώζων εαυτόν , αυτό είναι ένα σύνηθες σύνθημα, εγώ υπάρχω και όλοι οι άλλοι θα με βοηθούν να ανέβω, η καριέρα μου, η περιουσία μου, εγώ θα πάρω τη θέση, εγώ θα πάρω τη δουλειά, εγώ ξέρω, εγώ να περνάω καλά, το συμφέρον μου. Είναι διάχυτος ένας ψευτοεγωισμός, ένας λόγος περίεργος , το ψέμα και η δήθεν συμπεριφορά.

Συνεργασία, ευγενής άμιλλα , σεβασμός, φιλία, λύπη, συμπόνια, αλληλοβοήθεια, έρωτας, αγάπη,  ευαισθησία, υπευθυνότητα, λογική, ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη, εκτίμηση φιλότιμο.   Είναι λέξεις και συμπεριφορές  δυσεύρετες.

Μέσα σε μια τέτοια περιρρέουσα ατμόσφαιρα τα γεγονότα που συμβαίνουν στη ζωή των ανθρώπων είναι περίεργα και διάφορα. Οι δυσκολίες, που έχει να αντιμετωπίσει κανείς, είναι πολλές και μερικές φορές φαίνονται δυσεπίλυτες .Και οι αντιδράσεις των ανθρώπων ; Ανάλογες με τον χαρακτήρα τους. Άβυσσος  η ψυχή του ανθρώπου. Όμως δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις , αλλά να ξανασηκωθείς, λέει κάποιος.

Τα εμπόδια να γίνουν ευκαιρίες μια άλλης, νέας δημιουργικής πορείας, κοιτάμε μακριά, η ζωή συνεχίζεται. Όπως υπάρχει το εγώ των άλλων, έτσι υπάρχει και το εγώ το δικό μας. Είμαι κι εγώ εδώ και μου αξίζει το καλύτερο,  θα ζήσω,  θα προχωρήσω,  θα βρω τη δύναμη να φτιάξω πάλι την ομορφιά μου, και τον κόσμο μου .
Αυτό είναι ,να ξανασηκωθείς και να φτιάξεις τον κόσμο σου. Έναν κόσμο βγαλμένο μέσα από την δύναμη των εμπειριών της ζωής σου και την αγάπη σου για τη ζωή.


*Ο Δημήτρης Κακαβάνης είναι συνταξιούχος Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός και Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας.

PrintEmail

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ