Ενδιαφέροντα άρθρα

Καλοκαιρινές κουβεντιάσεις 2: Η διαμονή κοστίζει λίγο παραπάνω - Γράφει ο Δημήτρης Κακαβάνης

 

Ήμασταν τέσσερα άτομα, δυο ανδρόγυνα. Οι τρεις ήμασταν συμφοιτητές . Έχουμε κρατήσει την φιλία μας και αραιά και πού βρισκόμαστε. Αυτή τη φορά βρεθήκαμε κάπου στην Μεσσηνία -οι φίλοι μας παραθερίζουν εκεί κι εμείς κάναμε εκδρομή.

Για φαγητό μεσημεριανό καθίσαμε σε ένα απόμερο και  «ψαγμένο», κατά την τρέχουσα έκφραση, εστιατόριο, στην άκρη στην θάλασσα . Ήταν πιο ψηλά από το επίπεδο της θάλασσας, αυτοκίνητα δεν  μπορούσαν να περάσουν και λουόμενοι δεν υπήρχαν αλλά και να υπήρχαν δεν θα τους βλέπαμε και δεν θα τους ακούγαμε αφού εμείς καθόμασταν πιο ψηλά, σε μπαλκόνι προς τη θάλασσα.

Όπως καταλαβαίνετε υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις να καθίσουμε, να συζητήσουμε, να απολαύσουμε ωραίες γεύσεις με συνοδεία ντόπιου κρασιού και βέβαια με υπέροχη θέα προς τη θάλασσα, μέσα σε ένα ήσυχο περιβάλλον.

Αλλά δεν, δεν ήταν γραφτό μας κάτι τέτοιο.

Γιατί ;; Γιατί λίγο πιο πίσω και ένα σκαλί ψηλότερα από εμάς ήταν μια παρέα ελλήνων, 10 -15 άτομα, μετά των διαδόχων τους.

Όπως καταλαβαίνετε μιλούσαν όλοι μαζί και δυνατά , γελούσαν όλοι μαζί και δυνατά και όπως είναι φυσικό , τα παιδιά τους έτρεχαν μέσα στον χώρο του εστιατορίου παίζοντας και φωνάζοντας και όπως είναι επίσης φυσικό, οι μανάδες τους φώναζαν τα ονόματά τους και τους έλεγαν να μην πηγαίνουν προς την άκρη στα κάγκελα προς τη θάλασσα μη πέσουν.

Έτσι λοιπόν εμείς απολαύσαμε την παρέα μας μέσα σε ένα ωραίο περιβάλλον με την ανάλογη φωνητική συνοδεία. Υπομένοντας το εθνικό μας σπορ, την ηχορύπανση. Την ρύπανση , δηλαδή, των αυτιών μας και κατ΄επέκταση την κούραση του μυαλού μας.

Επόμενο ήταν η συζήτησή μας να στραφεί και γύρω από το ερώτημα, γιατί όταν είμαστε έξω π.χ. σε ταβέρνα, όταν μιλάμε φωνάζουμε και γελάμε δυνατά; Χωρίς να μας ενδιαφέρει αν αυτά που λέμε πρέπει να τα ακούν οι δίπλα μας, ή αν τελικά ενοχλούμε με τις φωνές και τα δυνατά γέλια μας τους δίπλα μας. Γιατί αφήνουμε τα παιδιά μας να τρέχουν και να παίζουν γύρω από τα τραπέζια των άλλων, χωρίς να μας ενδιαφέρει αν οι άλλοι ενοχλούνται ;

Ένας από τους τέσσερις μας είπε ότι το πρόβλημα είναι ψυχολογικό. Ο άνθρωπος θέλει με τις φωνές του και τα γέλια του να δηλώσει την παρουσία του, να πει εδώ είμαι με βλέπετε. Να φανεί κι αυτός ότι είναι και υπάρχει. Να φανεί έστω και σε ξένους ,να γυρίζουν να τον κοιτάζουν και να λένε ποιος είναι αυτός. Καλύπτει με τις φωνές του ψυχολογικά του προβλήματα. Και εσκεμμένα διακόπτει αυτόν που μιλάει υπονοώντας  ότι αυτά τα ξέρει και θα πει αυτός τα δικά του, που είναι πιο σημαντικά και που τα λέει καλύτερα . Ο άλλος που μιλούσε συνεχίζει να μιλάει, έτσι μιλάνε όλοι μαζί και φωνάζουν όλοι μαζί. Λέγοντας ο καθένας το δικό σημαντικό και χα χα χα τα γέλια.

Μπα , είπε μια από τις δυο κυρίες μας, το πας πολύ μακριά. Εμείς οι έλληνες είμαστε ανοιχτόκαρδοι άνθρωποι, της χαράς και του κεφιού. Μας αρέσει  η φωνή, το γλέντι , η παρέα, έχουμε ζωή μέσα μας και αυτό βγάζουμε προς τα έξω. Είμαστε αληθινοί άνθρωποι έξω καρδιά και όχι κάποιοι δήθεν, που συζητούν  χαμηλόφωνα και κάπως και καλά κουλτούρα.

Εντάξει λέει ο τρίτος της παρέας μας, να τα παραδεχθώ όλα αυτά, αλλά αυτοί οι άνθρωποι τώρα μας ενοχλούν με τις δικές τους φωνές και τα παιδιά τους. Εμείς τι φταίμε ;;;

Το δικό μας δικαίωμα και την δική μας επιθυμία να καθίσουμε ήσυχα και ήρεμα και να απολαύσουμε κι εμείς το χώρο και το χρόνο , το ξέρουν ; το αναγνωρίζουν ; το σέβονται ; Ξέρουν ότι αφήνοντας τα παιδιά τους να τρέχουν, να φωνάζουν και να παίζουν κοντά σε άλλα τραπέζια όχι μόνο ενοχλούν τους άλλους, αλλά ακόμα χειρότερα μαθαίνουν με αυτόν τον τρόπο στα παιδιά τους ότι μπορούν να κάνουν όπου θέλουν ό,τι θέλουν ; Δηλαδή, ότι μεγαλώνουν έτσι τους αυριανούς ενήλικες ; Τελικά ξέρουν ότι σε αυτή τη ζωή υπάρχουν δίπλα μας και άλλοι άνθρωποι τους οποίους πρέπει να υπολογίζουμε και να σεβόμαστε ;;;;

Μπράβο, πετάχτηκε η τέταρτη της παρέας μας . Είπες τη σωστή κουβέντα. Είπες τη βάση , τη ρίζα του όλου προβλήματος. Αυτό είναι το μυστικό , πόσοι ξέρουν ότι, εκτός από αυτούς υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι στη ζωή, τους οποίους πρέπει να υπολογίζουν και να σέβονται ;;;;; Ότι τα δικαιώματα του ενός σταματούν εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου ;;

Αυτό είναι το βασικό πρόβλημα στη χώρα μας ο σεβασμός και η εκτίμηση στον συμπολίτη μας και δεν είναι καθόλου σωστό  το γνωστό σύστημα συμπεριφοράς που εφαρμόζει  ο  καθένας « εγώ είμαι, κάνω ό,τι θέλω και ό,τι με συμφέρει και οι άλλοι όλοι να κόψετε το σβέρκο σας».
Πήρα μια πιρουνιά από το πιάτο μου με τις ωραίες κρασάτες σουπιές με σπανάκι , ήπια λίγο από το μυρωδάτο κρασάκι μου, είδα τη θάλασσα και τα νησάκια απέναντι και είπα στην παρέα μου « Αυτή η χώρα , η χώρα μας, είναι πολύ ωραία , αλλά η διαμονή, μας κοστίζει λίγο ακριβά ».

Το γεγονός είναι πραγματικό.
Δυο τρία από τα γραφόμενα, μου τα έχουν πει οι κόρες μου Αιμιλία και Μαρία.

*Ο Δημήτρης Κακαβάνης είναι συνταξιούχος Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός και Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας.

Print