Ενδιαφέροντα άρθρα

Καλοκαιρινές κουβεντιάσεις - Γράφει ο Δημήτρης Κακαβάνης

 

Τα παιδιά έπαιζαν ελεύθερα μπάλα, τραμπολίνο και άλλα παιχνίδια στην μεγάλη αυλή με το γκαζόν, τρέχοντας και φωνάζοντας.

Οι μεγάλοι , γονείς , συγγενείς κουμπάροι και φίλοι καθόντουσαν στην άκρη της αυλής κατά παρέες.

Η οικογένεια του σπιτιού γιόρταζε τα γενέθλια δυο παιδιών της που ήταν σε κοντινές ημερομηνίες.

Ένα γνήσιο ελληνικό, καλοκαιρινό , οικογενειακό, εορταστικό βράδυ όπου τα παιδιά παίζουν τρέχοντας και φωνάζοντας και οι μεγάλοι συζητούν τα δικά τους .

Σε μια παρέα , η οποία καθόταν σε μια ροτόντα, η συζήτηση περιστρεφόταν γύρω από το μεγάλο πρόβλημα της πόλης μας και της περιοχής μας, τα σκουπίδια που παραμένουν για μεγάλο διάστημα στους δρόμους προξενώντας πολλούς κινδύνους. Μάλιστα κάποιος αναρωτήθηκε , δυνατά, « μα έχουμε δημοτικούς άρχοντες ; μα είναι δυνατόν δεν συγκινείται κανένας ; κάτι να κάνει ; κάτι να γίνει ; »

Κάποιος από την παρέα , ο οποίος παλιά ήταν δημοτικός σύμβουλος είπε ότι όταν πρωτοεκλέχτηκε ,σχεδόν δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, ήταν διαρκώς ανήσυχος . Σκεφτόταν μήπως κάτι συμβεί στο δήμο και στην περιοχή του, τι θα κάνει , πώς θα τρέξει να προλάβει και άλλες παρόμοιες σκέψεις, αναλογιζόμενος τις ευθύνες του. Περνώντας όμως ο καιρός , του πέρασε, συνήθισε και ηρέμησε, κάποιος τον συμπλήρωσε λέγοντας ότι έτσι είναι, αυτοί που διοικούν βλέπουν τα προβλήματα από μακριά , δεν τα κάνουν δικά τους.

Και συνεχίζοντας ο ίδιος είπε , μα ρωτάτε για τους άρχοντες αν ξέρουν, αν ανησυχούν και αν κοιμούνται ήσυχα το βράδυ ; Εδώ ο Πρωθυπουργός μιας χώρας, η οποία βρισκόταν σε πολύ δύσκολη θέση έχοντας προβλήματα θα λέγαμε ζωής και θανάτου , μετά από 3-4 χρόνια που ήταν Πρωθυπουργός παραδέχτηκε σε συνέντευξή του πως όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση του κράτους δεν είχε εμπειρία και δεν είχε συναίσθηση της κατάστασης. Κι όμως ψηφίστηκε από τους πολίτες και ανέλαβε Πρωθυπουργός.

Και τότε αυτός που προηγουμένως είχε αναρωτηθεί δυνατά, ξανά αναρωτήθηκε. Μα καλά πώς τον εμπιστεύθηκαν και τον ψήφισαν δεν τον ήξεραν ποιος ήταν και τι έχει κάνει ; Και συνέχισε ότι τελικά μπαίνει το ερώτημα πώς ψηφίζουν οι πολίτες , έχουν γνώσεις, έχουν άποψη για την πολιτική, την διοίκηση και τις ευθύνες της; γνωρίζουν πράγματα, συνθήκες και καταστάσεις της πόλης τους και της πατρίδας τους ; γνωρίζουν τους διάφορους υποψήφιους ώστε επιλέξουν και να ψηφίσουν τα κατάλληλα πρόσωπα ;

Ένας ευτραφής και με μεγάλο μουστάκι κύριος είπε , μα τι είναι αυτά που λες ; Εμείς πάππου προς πάππου ανήκουμε εκεί ( και είπε ένα κόμμα ) εκεί έχουμε τους γνωστούς μας και εκεί ψηφίζουμε.

Ένας ηλικιωμένος ,έχοντας το κρασάκι του στο χέρι, είπε ότι εμείς στο χωριό μας όταν έχουμε εκλογές και κυρίως Δημοτικές μαζευόμαστε στο καφενείο όλοι οι άντρες και συζητάμε ποιοι είναι οι υποψήφιοι και τι θα ζητήσουμε ως χωριό από τους υποψήφιους . Αναθέτουμε σε κάποιους να κάνουν τις σχετικές επαφές και συζητήσεις και αφού συμφωνήσουν, τότε σχεδόν όλο το χωριό ψηφίζει την παράταξη που θα κάνει αυτά που ζητάμε για το χωριό μας.

Κάποιος είπε ότι ψηφίζει αυτόν που δεν βάζει το κάτι τις του στην τσέπη του, εννοούσε ψηφίζει τους έντιμους, αυτούς που δεν κλέβουν.

Κάποιος άλλος είπε ότι ψηφίζει ανάλογα με τα συμφέροντά του , τι θα αρπάξω εγώ είναι το πρόβλημά μου, τι θα βάλω εγώ στην τσέπη μου , είπε.

Κάποιος άλλος είπε και μάλιστα κάπως εκνευρισμένος. Ρε δεν μας παρατάνε τέτοιοι που είναι που θα πάω και να τους ψηφίσω.

Και τότε αυτός που όλο αναρωτιόταν είπε. Για καθίστε ρε παιδιά δεν τα λέτε σωστά, εδώ λέμε ότι πρέπει να έχουμε σωστούς και ενημερωμένους πολίτες που θα εκλέγουν τους κατάλληλους άρχοντες.

Ε, και τι να κάνουμε φώναξαν όλοι μαζί .

Ορίστε μια λύση , συνέχισε αυτός ήρεμα και με χιούμορ, το κράτος, που έχει τις ευθύνες, να συντάξει ένα βιβλίο με ερωτήσεις και απαντήσεις σχετικά με την πατρίδα, το δήμο, τις ανάγκες, την οργάνωση, τις αρμοδιότητες, τις ευθύνες, τις σπουδές, τις γνώσεις και άλλα τέτοια παρόμοια. Ο κάθε πολίτης θα το διαβάζει και έτσι θα έχει κάποιες γνώσεις και όταν θα πηγαίνει να ψηφίσει θα περνάει πρώτα από την οθόνη ενός υπολογιστή, θα απαντάει σε τρεις από τις ερωτήσεις και αν απαντήσει σωστά θα του επιτρέπουν να ψηφίσει. Διαφορετικά πίσω στο σπίτι για διάβασμα και την άλλη φορά τα ξανά λέμε, κατέληξε γελώντας.

Εκείνη την ώρα κατάλαβαν ότι υπήρχε ησυχία στην αυλή, δεν ακούγονταν οι παιδικές φωνές και η φασαρία τους. Κοίταξαν και είδαν ότι τα παιδιά ήταν μαζεμένα όλα και ήσυχα, γύρω από μια μεγάλη μακρόστενη τραπεζαρία , στο μέσον της οποίας ήταν οι τούρτες με τα ανάλογα κεράκια.

Και η μητέρα της οικογένειας φώναξε, πάμε παιδιά όλοι μαζί , να ζήσεις Βασιλάκη και χρόνια πολλά…..

Η ιστορία είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις είναι εντελώς τυχαία.

 

 

*Ο Δημήτρης Κακαβάνης είναι συνταξιούχος Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός και Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας.

Print