Ενδιαφέροντα άρθρα

Λαμπίρι, ένα υπέροχο χωριό - Γράφει ο Αλέξανδρος Αργυρόπουλος

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

Το σημερινό Λαμπίρι θεωρείται απόλυτα εξακριβωμένο ότι ήταν η ίδια τοποθεσία με τον αρχαίο Ερινεό, λιμάνι των Ρυπών. Τούτο προκύπτει από το ότι δεν υπάρχει άλλος όρμος κοντά στη θέση που υποδεικνύεται από τον Παυσανία, ο οποίος να μπορεί να ανταποκριθεί στον Ερινεό και το Λαμπίρι συμφωνεί τέλεια με αυτά που αναφέρονται από το Θουκυδίδη. Επίσης ο Παυσανίας θεωρεί ότι το λιμάνι των Ρυπών απείχε από την Αρχαία Ελίκη 90 στάδια (175 μέτρα έκαστο) και απ’ αυτό συμπεραίνουμε ότι πράγματι η απόσταση από την θάλασσα είναι περίπου 10,5 χιλιόμετρα.  

Ο κόλπος του Λαμπιρίου -πάντα κατά το Θουκυδίδη- χρησίμευσε το 412 π.Χ. για ορμητήριο των Πελοποννησίων που πολεμούσαν εναντίον των Αθηναίων. Αναφέρεται ότι τον Ιούλιο του 412 π.Χ., οι Αθηναίοι όρμησαν κατά των Πελοποννησίων, τους οποίους ανάγκασαν να δεχτούν την ναυμαχία λίγο πιο έξω από τον όρμο του Ερινεού. Η ναυμαχία διάρκεσε πολλές ώρες χωρίς κανέναν νικητή και οι κάτοικοι του αρχαίου Ερινεού θεωρώντας τον εαυτό τους νικητή έστησαν τρόπαιο κοντά στον κόλπο σε ένδειξη της νίκης τους.

Η πόλη αυτή κατά Στράβωνα καταστράφηκε με εντολή των Ρωμαίων (αυτοκράτορας Οκταβιανός) περίπου το 45 π.X. και δεν συμπεριλαμβάνεται στις 12 πόλεις της Αχαΐας που αναφέρει ο Θουκυδίδης.

Επίσης την ίδια περίπου εποχή τον 4ο π.Χ. αιώνα αναφέρεται από τον Στράβωνα,  ότι αποίκησε ο Ηρακλείδης Μύσκελος με αρκετούς από την περιοχή των αρχαίων Ρυπών και με Αιγιείς, οι οποίοι όπως φαίνεται εγκαταστάθηκαν στον Κρότωνα της νοτίου Ιταλίας και στην συνέχεια δημιούργησαν την ονομαστή πόλη Καυλωνία. Άλλη αναλυτική αναφορά στο σημερινό Λαμπίρι μέχρι τα χρόνια του Μεσαίωνα δεν υπάρχει ιστορικά τεκμηριωμένη.

ΑΠΟΙΚΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ «ΚΑΥΛΩΝΙΑ» ΑΠΟ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΙΓΙΟΥ ΚΑΙ ΛΑΜΠΙΡΙΟΥ

Από την εποχή εκείνη και μετά έχουμε και την πρώτη ονομασία του θεωρούμενου ως οικισμού με το όνομα αυτό. Η ονομασία αυτή προέρχεται από το όνομα του Φράγκου Λαμπρί (LAMBRI), που ήταν ένας από τους σπουδαίους Γάλλους φεουδάρχες του Μεσαίωνα και κατείχε το μέρος εκείνο της ακτής κατά τα χρόνια της Φραγκοκρατίας στην Πελοπόννησο.

Η από Λαμπίρι μέχρι Ψαθόπυργο ερημική παραλία ήταν μια στενή λωρίδα γης μήκους 11 χιλιομέτρων κατάφυτος από πεύκα, με το βουνό να επεκτείνεται μέχρι την θάλασσα και καταπράσινο από την βλάστηση.


ΧΑΡΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ
 

Πριν γίνει ο αυτοκινητόδρομος (παλαιά εθνική οδός Πατρών-Αθηνών περίπου το 1938) ένα μονοπάτι του οποίου η κατεύθυνση μας θυμίζει την παλιά στρατιωτική οδό που ακολουθούσε τον ίδιο δρόμο, διέσχιζε κατά μήκος την παραλιακή αυτή ζώνη. Αναφέρεται επίσης ότι κοντά στο 1805 και κοντά στον όρμο του Λαμπιρίου υπήρχε χάνι που ανήκε σε Αγά της Πάτρας και Έλληνες νοίκιαζαν αυτό με τα περίγυρα χωράφια. Επίσης  την εποχή του Όθωνα κατά μήκος όλης της περιοχής από Πάτρα μέχρι την παλιά Βοστίτσα υπήρχαν φυλάκια -πολλά απ’ τα οποία υπάρχουν και σήμερα- στα οποία είχαν τοποθετήσει φύλακες για την προστασία των περιηγητών, επειδή οι ληστές την εποχή εκείνη ήταν πολλοί και επικίνδυνοι. Η όδευση σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας ήταν δύσκολη αλλά ιδιαίτερα σε αυτό το κομμάτι, που είχε ήδη απελευθερωθεί από τους Τούρκους και εθεωρείτο το πλέον πλούσιο της νεοσύστατης χώρας και ήταν ιδιαίτερο αρεστό στους ληστές.


ΨΑΡΑΔΕΣ  ΤΟΥ 18ου ΑΙΩΝΑ ΣΤΟΝ ΟΡΜΟ ΤΟΥ ΛΑΜΠΙΡΙΟΥ
 

Στη σημερινή του μορφή το Λαμπίρι αποτελεί οικισμό του Δημοτικού Διαμερίσματος Ζήριας του πρώην Δήμου Ερινεού, του Δήμου Αιγιάλειας, ενώ στην πρωτύτερη μορφή του πριν το σχέδιο Καποδίστριας αποτελούσε οικισμό της Κοινότητας Ζήριας. Στην νεότερή του ιστορία (19ο-20ο αιώνα) έχει να επιδείξει αξιοσημείωτο τουριστικό ενδιαφέρον, αγροτική και εμπορική δραστηριότητα επιφανών ανθρώπων, καθώς και πολιτιστική με πολιτική ταυτόχρονα, κυρίως από την οικογένεια Παναγιωτόπουλου, στους οποίους θα αναφερθώ άλλη στιγμή.

(Ιστορία της πόλεως του Αιγίου – Σταυρόπουλου, Αρχείο Μαγκλάρα)

ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΛΑΜΠΙΡΙ «ΠΑΡΑΛΙΑΚΗ ΛΕΩΦΟΡΟΣ»
 
 

Η ομορφιά του Λαμπιρίου είναι αυτοφυής. Τα τελευταία 40 – 50 χρόνια δεν χρειάστηκε φανταχτερά ξενοδοχεία, εκτυφλωτικά μπαρ, ντισκοτέκ ή ο,τιδήποτε άλλο για να μπορέσει να αναδειχτεί. Εκτεινόμενο σε μια φυσική λωρίδα γης, παράλληλη της θάλασσας, ξεκινώντας από την Ακονιά, συνεχίζοντας με τα πεύκα του Λιανού, ακολουθώντας η παραλιακή «λεωφόρος» με τις ψαροταβέρνες, στη συνέχεια το φυσικό λιμανάκι του, ο βράχος με θέα όλον τον Κορινθιακό, η όμορφη καινούρια εκκλησία, το κτήμα Παναγιωτοπούλου και τέλος η πευκόφυτη έκταση του πρώην Club Mediterranee, δίνουν από μόνα τους μια τόση ομορφιά που δεν μπορούν να δώσουν οι τεχνητές λύσεις, στις οποίες καταφεύγουν άλλες φερόμενες τουριστικές περιοχές.

ΤΟ ΛΑΜΠΙΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΤΗΜΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ


 
Θα έλεγε κανείς ότι το Λαμπίρι είναι μία παραλιακή οδός, σύμφωνα με τα όσα αναφέραμε παραπάνω. Όμως όχι, το Λαμπίρι είναι ένα ωραίο χωριουδάκι, με αρκετούς κατοίκους, σε μια σχετικά μεγάλη έκταση για τον πληθυσμό του, το οποίο πλην της θάλασσας  που αναφέραμε, το διασχίζει η παλαιά εθνική οδός Πατρών – Αθηνών, η  οποία έχει αναρριχηθεί γλυκά στον πευκόφυτο λόφο που ξεκινά από τη θάλασσα για να καταλήξει στο Δ. Δ. Ζήριας. Οι μόνιμοι κάτοικοι είναι αρκετοί και η ενασχόλησή τους ποικίλλει. Πολλοί ασχολούνται με τα τουριστικά επαγγέλματα, άλλοι με τη γεωργία και την κτηνοτροφία (εργασίες οι οποίες δεν έχουν εγκαταλειφθεί προς δόξαν του τουρισμού) και άλλοι σε διάφορες δημόσιες ή ιδιωτικές επιχειρήσεις των όμορων πόλεων Αιγίου και Πατρών.


ΟΡΜΟΣ – ΨΑΡΟΤΑΒΕΡΝΕΣ-ΚΑΦΕ-ΜΠΑΡ


 
 Στους μόνιμους προστίθεται ένας σεβαστός αριθμός κατοίκων που χρησιμοποιούν τα εξοχικά τους σπίτια σχεδόν σαν μόνιμη κατοικία. Τέλος, οι επισκέπτες είναι πολλοί, είτε σε καθημερινή βάση (καφέ, ούζο, φαγητό), είτε εκδρομείς σε ολιγοήμερες διακοπές. Τα σπίτια στο Λαμπίρι παραμένουν ως έχουν σε ένα κλασσικό παραθαλάσσιο παραδοσιακό χωριό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δε γίνονται νέες κατασκευές. Αντίθετα μάλιστα η ανοικοδόμηση είναι σε έξαρση και όχι μόνο στη παραλία αλλά και μέχρι το πάνω μέρος του χωριού. Σαν οικισμός το Λαμπίρι είχε την τύχη στη δεκαετία του ’50 – ’60 να επιλεχθεί από τους Γάλλους για την εγκατάσταση του τουριστικού θέρετρου Club Mediterranee.

ΤΟ ΠΡΩΗΝ CLUB MED ΚΑΙ ΤΩΡΑ AZUR


 
Ήταν η εποχή όπου η λέξη τουρισμός στην Αχαΐα αλλά και στην Ελλάδα ήταν σχεδόν άγνωστες. Η άνθηση ενός τέτοιου συγκροτήματος ευρωπαϊκού βεληνεκούς έκανε το Λαμπίρι γνωστό σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας και οι αυτόχθονες κάτοικοί του ήταν από τους πρώτους που εργάστηκαν μέσα σε ευρωπαϊκά επίπεδα, διδάχτηκαν την κουλτούρα ευρωπαϊκών λαών και απέκτησαν την εμπειρία της σημασίας των λέξεων τουρισμός, ευγένεια και αρμονική συμβίωση με τους ξένους λαούς. Το σύνθημα της νεολαίας του Αιγίου και των Πατρών της δεκαετίας ’60 και ’70, συνυφασμένο με τη λέξη διασκέδαση ήταν: «Πάμε στο Λαμπίρι στους Γάλλους». Δε ξεχνώ εκείνα τα εφηβικά μου χρόνια που και εγώ για να φτάσω στο Λαμπίρι στο παλιό σπίτι, περνούσα το βράδυ από ερημωμένα χωριά, στα οποία η λέξη τουρισμός δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό τους. Η ακμή όμως ενός τουριστικού τέτοιου θέρετρου έχει και την παρακμή. Το 1993 το Club Med σταμάτησε να λειτουργεί και για κάποια χρόνια έμενε ανεκμετάλλευτο. Μια τέτοια όμως όμορφη περιοχή, δε θα μπορούσε παρά να γοητεύσει επιχειρηματίες, οι οποίοι βρέθηκαν και το ξαναλειτούργησαν με ελληνο - ευρωπαϊκό πλέον στυλ. Ήδη ο επιχειρηματίας Καρποντίνης εκμεταλλεύεται το τμήμα που βρίσκεται το Club Med και ο επιχειρηματίας Πελοπίδας Αθανασόπουλος  εκμεταλλεύεται το κομμάτι που υπήρχε η βίλα της οικογένειας Παναγιωτοπούλου.

Ο επισκέπτης ερχόμενος από δυτικά (Πάτρα) θα εγκλιματιστεί στην τοποθεσία που πρόκειται να συναντήσει (Λαμπίρι), καθόσον από την Παναγοπούλα και μετά το πευκόφυτο βουνό που αγγίζει τη θάλασσα τον προϊδεάζει για την ομορφιά που θα συναντήσει. Πράγματι η πρώτη όμορφη επαφή έρχεται με τις εγκαταστάσεις του πρώην Club Med, ακολούθως με τον ανυπέρβλητο κόλπο μπροστά από το κτήμα Παναγιωτόπουλου, την όμορφη νεοανεγειρόμενη εκκλησία δωρεά της Μαρίας Παναγιωτοπούλου και στη συνέχεια μπαίνουμε στο κυρίως χωριό όπου θα συναντήσουμε τις πρώτες ψαροταβέρνες, καφετέριες, ενοικιαζόμενα δωμάτια όλα αναμεμιγμένα με τα σπίτια των κατοίκων, καινούργια και παλιά, ανάμεσα στα οποία θα ξεχωρίσουμε τα παραδοσιακά διατηρητέα των οικογενειών Καραπιπέρη και Δημόπουλου.

ΚΟΛΠΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
 
Κατεβαίνοντας στο δρόμο για την παραλία συναντάμε στη γωνία το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου και ακολούθως την προβλήτα λιμενισμού σκαφών αναψυχής και αλιείας. Κατά μήκος όλου του παραλιακού δρόμου υπάρχουν αρκετές ψαροταβέρνες. Ο δρόμος αυτός εκτεινόμενος σε όλο το μήκος της παραλίας περνά μπροστά από σπίτια γεμάτα πεύκα, τις παλιές κατασκηνώσεις και οδηγεί στο Δ.Δ. Καμαρών.

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΤΩΧΕΙΑ. Οι εμβόλιμες φωτογραφίες μάλλον θα πείσουν και τον πιο δύσπιστο. Μια βόλτα από κάποιον που δε γνωρίζει την περιοχή, όχι μόνο θα τον πείσουν αλλά ίσως του εξαλείψουν το δίλημμα για την εξεύρεση τόπου διακοπών.

ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
ΜΗΧΑΝΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ

PrintEmail

  
 

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ