Ενδιαφέροντα άρθρα

Για τα μηχανάκια, τα παπιά και τα άλλα - Γράφει ο Δημήτρης Κακαβάνης

 

Δεν ξέρω αν υπάρχει οδηγός αυτοκινήτου ο οποίος να μην έχει κάποιο περιστατικό με ένα, το λιγότερο, μηχανάκι.

Κάποιο θα του βγήκε από δεξιά, από αριστερά, από το πλάι, από το πεζοδρόμιο, από την πλατεία, από το πάρκιν ή ακόμα και από τον ουρανό.

Και δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν συμφωνεί ότι τελικά τα μηχανάκια είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα στην κυκλοφορία γενικά των οχημάτων.

Για να είμαι ακριβής δεν είναι το πρόβλημα το μηχανάκι το ίδιο, ως μέσο μετακίνησης και κυκλοφορίας ,το πρόβλημα είναι οι οδηγοί τους αυτοί δηλαδή που τα χρησιμοποιούν, ο τρόπος που τα χρησιμοποιούν ,που οδηγούν και συμπεριφέρονται.

Συχνά παρατηρούμε ότι οι περισσότεροι που χρησιμοποιούν μηχανή , όταν ανέβουν σε αυτή νιώθουν ότι έχουν την απόλυτη ελευθερία κινήσεων. Δεν καταλαβαίνουν ότι και οι μηχανές υπάγονται στον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας ( ΚΟΚ), όπως όλα τα οχήματα που κινούνται στους δρόμους.

Οι μηχανόβιοι έχουν από μόνοι τους αναπτύξει ένα δίκαιο ,το δίκαιο κίνησης και κυκλοφορίας των μηχανών. Έναν δικό  τους Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Σύμφωνα με το δίκαιο αυτό ,λοιπόν, μπορούν να οδηγούν όπως τους βολεύει, να προσπερνούν από όπου τους βολεύει , να σταθμεύουν όπως και όπου τους βολεύει , να πηγαίνουν ανάποδα στο δρόμο και να βρίζουν όποιον τολμήσει να διαμαρτυρηθεί. Το δίκαιό τους  τους λέει « ότι οι δρόμοι υπάρχουν γι΄ αυτούς και χάρη κάνουμε στους άλλους οδηγούς,  οι οποίοι πρέπει να μας διευκολύνουν να κυκλοφορούμε και μετά ας δουν και αυτοί τι θα κάνουν».

Και το πιστεύουν αυτό, γιατί είναι έτοιμοι να πουν ότι στους δρόμους υπάρχουν τόσες χιλιάδες μηχανές και μηχανάκια. Αν αυτά ήταν αυτοκίνητα θα υπήρχε μεγάλο πρόβλημα κυκλοφορίας , φαναριών,  καυσίμων , μόλυνσης , αργοπορίας κτλ. Επομένως  χάρη σας κάνουμε και προσκυνάτε μας γι΄αυτό.

Το δίκυκλο γεννήθηκε πριν περίπου 120 χρόνια και η αλήθεια είναι ότι προσφέρει κέρδος χρόνου, ευελιξία στην μετακίνηση, αποφυγή ταλαιπωρίας, λιγότερα καύσιμα ,ευκολότερο παρκάρισμα και βέβαια κοστίζει λιγότερο από ένα αυτοκίνητο.

Όμως αυτή ακριβώς η άνεση της χρήσης δίνει έναν αέρα και την εντύπωση στους αναβάτες ότι μπορούν :

Να κινούνται  μεταξύ δυο αυτοκινήτων και να τα προσπερνούν  και μάλιστα ξύνοντας τους καθρέφτες τους και κορνάροντας να τους προσέξουν.
Να κινούνται ανάποδα στους δρόμους.
Να ανεβαίνουν σε πεζοδρόμια και νησίδες προκειμένου να φύγουν γρήγορα και να αποφύγουν φανάρι.
Να προσπερνούν όπως θέλουν.
Να παρκάρουν όπως και όπου θέλουν κλείνοντας αυτοκίνητα πεζούς  και πάρκιν ,νομίζοντας ότι ο χώρος είναι δικός τους.
Να μαρσάρουν όσο παίρνει  και να τρέχουν χωρίς την αίσθηση του κινδύνου.
Να περνούν με κόκκινο.
Να κυκλοφορούν σε πεζόδρομους .

Και μέσα σε όλα αυτά μια ιδιαίτερη πάστα είναι οι ντελιβεράδες .Γι αυτούς δεν υπάρχει κάτι άλλο στο δρόμο. Ούτε άλλα αυτοκίνητα, ούτε πεζοί, ούτε φανάρια , ούτε πλατεία, ούτε πεζόδρομοι. Τίποτα, εκτός από τους ίδιους και τους οποίους οι άλλοι πρέπει να προσέχουν, γιατί αυτοί είναι νέοι δουλεύουν και βγάζουν μεροκάματο.

Πώς όμως δουλεύουν με κράνος ; με ειδική στολή ; μέσα σε πλατείες με γονείς, παππούδες και παιδιά ; περνώντας με κόκκινο ; οδηγώντας με το ένα χέρι γιατί στο άλλο έχουν το κινητό ή τον καφέ ; τρέχοντας όσο μπορούν ; Δεν θα ξεχάσω όταν έκανα όπισθεν να παρκάρω μεταξύ δυο αυτοκινήτων και ήλθε πίσω μου ένας ντελιβεράς με το μηχανάκι του . Ευτυχώς τον είδα και φρενάρισα, διαφορετικά θα τον έκανα σάντουιτς με το πίσω αυτοκίνητο. Και αυτός απλά σαν να μη συνέβη τίποτα ανέβηκε στο πεζοδρόμιο σταμάτησε έξω από ένα μαγαζί και πήγε τους καφέδες .

Καταλαβαίνω την αγωνία τους να φτάσει γρήγορα η παραγγελία, αλλά σε βάρος της σωματικής ακεραιότητας ενός πεζού; ενός άλλου οδηγού ;  ή ακόμα και του ίδιου γιατί ; για μερικούς καφέδες ή μια πίτσα ;

Αυτή η έλλειψη σεβασμού του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και η αίσθηση πως οι υπόλοιποι οδηγοί και πεζοί  θα πρέπει να είναι προετοιμασμένοι για το αναπάντεχο μπορούν να καταλήξουν και σε πολλές, δυστυχώς ,περιπτώσεις έχουν καταλήξει, μοιραίες και με απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Δεν υπάρχει κανένας οδηγός αυτοκινήτου που να μην έχει εκνευριστεί με «τα μηχανάκια που πετάγονται από το πουθενά και κινδυνεύεις, χωρίς να φταις, να βρεθείς μπλεγμένος σε ατύχημα».

Και ταυτόχρονα δεν υπάρχει κανένας οδηγός μηχανής ο οποίος να μην έχει δει «τον χάρο με τα μάτια του από αυτοκίνητο που πήγε να αλλάξει λωρίδα και τον έκλεισε» και ο οδηγός του «δεν εκτιμά, ο αχάριστος, πόσο χώρο και χρόνο κερδίζει από την παρουσία της μηχανής στον δρόμο».

Η σοφή, με πρόνοια και σεβασμό απέναντι στους υπόλοιπους οδηγούς οδήγησή μας, δεν δείχνει μόνο Παιδεία και Πολιτισμό, αλλά αποτελεί και έμπρακτη εκδήλωση της οδηγικής νοημοσύνης μας.

Θυμάμαι η Μητροπόλεως ήταν κλειστή από κάποιο όχημα και υπήρχε μεγάλη ουρά από αυτοκίνητα πίσω . Δυο μηχανάκια, το ένα το οδηγούσε νέος, το άλλο ηλικιωμένος,  έκαναν σλάλομ μεταξύ των σταματημένων αυτοκινήτων και τελικά πέρασαν και βγήκαν μπροστά στον  ελεύθερο δρόμο. Οπότε γυρίζει ο νέος και λέει στον ηλικιωμένο,  μπράβο γέρο, πάμε και μια σούζα τώρα. Μαρσάρει, σηκώνει τη μηχανή και φεύγει στην ανηφορική Μητροπόλεως.

Τελικά φαίνεται ότι  η χρήση μηχανής δεν είναι απλά η χρήση ενός πολύ χρήσιμου εργαλείου αλλά ένας τρόπος ζωής, ένα είδος αρρώστιας και όπως φαίνεται δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.  

Πάμε και μια «σούζα», λοιπόν και βλέπουμε.

*Ο Δημήτρης Κακαβάνης είναι συνταξιούχος Καθηγητής Μηχανολόγος Μηχανικός και Σύμβουλος σπουδών και σταδιοδρομίας

PrintEmail

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ