Ενδιαφέροντα άρθρα

Πρωτομαγιά 1976: 42 Χρόνια από το θάνατο του Αλέκου Παναγούλη - Γράφει ο Νίκος Γεωργιλάς

Πρωτομαγιά! Παγκόσμια ημέρα μνήμης, θυσίας και αγώνων της εργατικής τάξης. Στην Ελλάδα όμως πρέπει να θυμηθούμε την εκτέλεση των 200 από τους Ναζί στην Καισαριανή αλλά και τον θάνατο του κορυφαίου αγωνιστή και ήρωα κατά της χούντας των συνταγματαρχών, Αλέκου Παναγούλη.

Ο πιο βασανισμένος από την Χούντα και ο πιο επικίνδυνος για το κατεστημένο.

Ο Παναγούλης πιστεύεται ότι σκοτώθηκε με επιστημονικό τρόπο την πρωτομαγιά του 1976, ενώ ήταν βουλευτής της ΕΔΗΚ.  Είχε κλέψει τα αρχεία της ΕΣΑ μαζί με τη νεολαία του κόμματός του.  Από αυτά άρχισαν να αποκαλύπτονται πως βουλευτές συντηρητικοί είχαν κάποιες σχέσεις την χούντα.

Στην κηδεία του ήσαν εκατοντάδες χιλιάδες λαού. Τη στιγμή της ταφής τραγουδούσαν τραγούδι από δικό του μελοποιημένο αγωνιστικό ποίημα: «Όχι άλλα δάκρυα, κλείσαν οι τάφοι. Λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί»  Και φωνάζαμε στη μάνα του την κα Αθηνά Παναγούλη: «Είμαστε όλοι μας παιδιά σου!»

Στη φωτογραφία του Σεπτέμβρη του 1975, ο 3ος  από αριστερά είναι ο Νίκος Γεωργιλάς και ο 6ος  από αριστερά είναι ο Αλέκος Παναγούλης.

Από την ποιητική του συλλογή «Τα ποιήματα» (εκδόσεις Παπαζήση), παραθέτω το ποίημα «Η Μπογιά». Χαρακτηριστικό της αγωνιστικότητάς του.

Η ΜΠΟΓΙΑ
Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τη μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δε σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν

Ακολουθούν αποσπάσματα ποιήματος όπου αναφέρονται μεταξύ άλλων αγώνων και αγώνες του Αλέκου Παναγούλη

ΕΠΑΝΕΜΦΑΝΙΣΗ

Το τέλμα μακρόχρονο ταράζω
ξεσφίγγω τα δόντια, αφήνομαι.
Επιφυλακή κι απομόνωση.
Περιφρόνηση κινδύνων κι ονείρων,
ασκητής σε κακοτράχαλους βράχους
μακριά από ανάγκη.
Επούλωσα τις πληγές μου
............
Σωπαίνω, αδιάφορος παραμένω
στο σκηνικό για αφελείς....
Μόνο με ξεσκίζει, η κραυγή
του δολοφονημένου παιδιού
του Πολυτεχνείου.
Μόνο με ανασταίνει η ιαχή
του νιάτου πολιορκημένου.
Μόνο με παγώνει
η σιωπή της ιαχής.
Επούλωσα τις πληγές μου
Πορεύομαι άτρωτος κι ήρεμος
ο αιώνας μου παράκμασε.
Μόνο τον ομορφαίνει
το βλέμμα του Παναγούλη.
Το βλέμμα του ρουφάει τη ζωή....
Τώρα με ξαφνιάζει
το γέλιο του Αλέκου.
Σταθμός κι ανύψωση...
Πως χώρεσε στο θάνατο ο ήρωας!
Νεκρός ήταν πιο επιβλητικός
κι ήταν φοβερός ο νεκρός.
Τώρα με βασανίζει το γέλιο του
βρυχηθμός λιονταριού
Και η διαθήκη – υποθήκη
που μου άφησε, να συνεχίσω
τους αγώνες αν χρειασθεί.
Ξεπέρασα τον πειρασμό της ποίησης
για την ώρα
σωπαίνω...

Νίκος Γεωργιλάς

PrintEmail

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ