Scripta Manent

Γράμμα στο Γιώργο Κανελλόπουλο-της Πέπης Σπηλιωτοπούλου

Τόσες μέρες κάθομαι μπροστά στην οθόνη, φίλε Γιώργο, και πάω να κάνω ένα ξεκίνημα να γράψω κάτι για σένα κι όλο το αναβάλλω και κάνω κάτι άλλο. Μάλλον κάπου ενδόμυχα το απέφευγα, δεν εξηγείται αλλιώς. Εδώ που τα λέμε, όπως θα ξέρεις κι εσύ εξάλλου ως παλιότερος από μένα, εμείς οι δημοσιογράφοι δεν τα πάμε και πολύ καλά με το γράψιμο, όταν καλούμαστε να αποχαιρετήσουμε έναν φίλο.


Θα μπορούσα να γράφω μέρες για τον υπέροχο χαρακτήρα σου, τη μεγάλη σου ψυχή, να διηγηθώ ιστορίες σαν κι αυτές που μοιραστήκαμε στο μικρό γραφειάκι του “Φιλόδημου”, όταν ξεκινούσα στα μέσα του 1998 με το θράσος και την άγνοια του πρωτάρη, τη δική μου προσωπική προσπάθεια στο δημοσιογραφικό χώρο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πού ακριβώς...έμπλεκα αλλά εσύ, όχι μόνο δεν με αποπήρες που θέλησα να κάνω ένα μεγάλο όνειρο της εφηβικής μου ηλικίας πραγματικότητα και να έχω τη δική μου εφημερίδα, παρά ξόδεψες πολύτιμα μεσημέρια και βράδια, σχολώντας από τη δική σου δουλειά, για να μου μάθεις μυστικά που δεν τα μαθαίνει κανείς σε κανένα σχολείο, σε καμία δημοσιογραφική σχολή και σε κανένα Πανεπιστήμιο. Κι όλα αυτά με ένα χιούμορ αιχμηρό αλλά και μια ευγένεια χαρακτηριστική. Δεν είναι τυχαίο που τύγχανες σεβασμού από όλους για την ευθικρισία σου, την σωστή και πολλές φορές αιχμηρή κριτική σου και κυρίως την ειλικρίνειά σου.

Ήμουν πάρα πολύ τυχερή που συναντήθηκαν οι δρόμοι μας, εσένα περπατημένος κι εμένα ακόμα καινούργιος τότε, σ'εκείνη την χρονική στιγμή γιατί δημιουργήθηκε μια φιλία και μια συνεργασία απ'αυτές που ο καθένας νέος επαγγελματίας (και δη δημοσιογράφος) θα ήθελε να γράψει στο βιογραφικό του. Οι συμβουλές σου ήταν και θα είναι πολύτιμες και διαχρονικές. Θα μπορούσα να σε πω και δάσκαλο αλλά έτσι σαν να σε βλέπω να γελάς ειρωνικά, όπως τότε που σε αποκάλεσα “σεβάσμιο πρόσωπο” κάπου κι εσύ έβαλες τα γέλια και μου είπες “Τόσο γέρος κατάντησα τελικά, που τα κορίτσια με λένε σεβάσμιο;”

Λένε Γιώργο μου, πως στου καλού δημοσιογράφου την κηδεία πάει μόνο ο παπάς. Η δική σου κηδεία είχε σίγουρα παραπάνω κόσμο. Με το σκεπτικό αυτό, μπορεί τελικά να μην ήσουν τόσο καλός δημοσιογράφος. Ήσουν όμως σίγουρα καλός ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Τώρα, αν δημοσιογράφος και άνθρωπος πάνε μαζί (όπως σίγουρα θα σχολίαζες γελώντας αν στο έλεγα αυτό), θα σε γελάσω. Σίγουρα όμως η καρδιά σου ήταν τόσο τρυφερή, που μακάρι όλοι οι δημοσιογράφοι (και οι άνθρωποι) να σου έμοιαζαν!

Δε θέλω δάκρυα και τέτοια για να σε αποχαιρετήσω. Η κλάψα εξάλλου δεν σου ταίριαζε. Είχες γυρίσει όλο τον κόσμο, είχες ξεπεράσει αυτά τα μικροπρεπή και “μικροαστικά”. Μόνο θέλω να σου ζητήσω να μας δώσεις την ευχή σου για να υπηρετήσουμε το λειτούργημα που -καλώς ή κακώς-αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε, έχοντάς σε για παράδειγμα λαμπρό και παντοτινό.

Σε ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και σε αγαπώ πολύ, ΚΥΡΙΕ Κανελλόπουλε.


Πέπη Σπηλιωτοπούλου

PrintEmail

 

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ