ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Δύο νοσταλγικά ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά

Καταφύγιο

Να πάρεις το δρομάκι και να πας στο δάσος,
που γνώριμό σου ειν’ από παλιά·
Λείπεις αρκετό καιρό και είσαι νοσταλγός.
Να ψιλοβρέχει, να μη σε νοιάζει.
Ήρθες να χαϊδέψουν τα τοπία τα απαλά
την τραυματισμένη σου καρδιά.
Να βλέπεις αντίκρυ το δάσος
μέσα από τα κρόσσια από τις στάλες,
θεία στιγμή πάντα ίδια.
Να... γελούσε το λιβάδι καθώς φυσούσε
και κυμάτιζε το χορτάρι όπως γελούσε.
Τι μαγική εικόνα!
Να είναι κάθε κέδρος αδελφός και να’ναι
κάθε έλατος παππούς αγαπημένος.
Αφού χορτάσει η ματιά και η ψυχή,
από τις απέναντι υποβλητικές εικόνες ή μορφές, να πεις:
-    Το δάσος είναι ένας κόσμος
 ξεχωριστός και είναι δικός μου
Και αφού πεις, να σκουπίσεις τα δάκρυά σου
και να φύγεις κατά τον πολιτισμό ή
να μείνεις στο κοντινό σου χωριό.
Φεύγεις με δάκρυα.
Τι κρίμα να προδίνεις την αγνότητα άσωτε γιέ,
Σου φάνηκε ότι ψιθύρισε πλάι ο αγριόβικος
κι οι παπαρούνες σκύβοντας ένευσαν Nαι,
κόκκινες απ’ τη ντροπή τους.


Νίκος Κ. Γεωργιλάς
Διακοφτό

*******

Προσκύνημα

Από την πέτρινη βρύση του χωριού μου
που πίνουν άνθρωποι κι άλογα,
όταν περνώ πίνω νερό, διψώ δεν διψώ.
Προσκύνημα κι αντίδωρο,
για τις παιδικές αναμνήσεις και τη ζωή
που με πότισε με την κελαρυστή δροσιά της.
Από την πέτρινη βρύση του χωριού μου [] *
όταν περνώ σκύβω, πίνω νερό
και προσκυνώ διψώ δεν διψώ


ΦΩΤΟ στη μαγική Κερνίτσα Διακοφτού, κάποτε θερινή κατοικία

Νίκος Κ. Γεωργιλάς
Διακοφτό

Saitis Home Έπιπλα