ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

"Όταν νομίζουν", "Διείσδυση": Δύο ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά

Δύο ποιήματα του Νίκου Γεωργιλά

Όταν νομίζουν
Η φαινομενική ησυχία, η φαινομενική τάξη,
εκείνη η πόλη.
Νομίζαμε ότι την λένε έτσι.
Ίσως να ήταν, ένα μπουλούκι άνθρωποι,
συγκρατούσαν έναν νέο, που θρηνούσε.
Α! Είναι γύφτοι περιγέλασαν αυτοί
που νόμιζαν ότι είναι οι ίδιοι ανώτερης φυλής.
«Στο θάνατο της μάνας του ο αδερφός
του πέθανε στον τελευταίο ασπασμό».
Έχασε τους δικούς του όπως νόμιζε
κι έτρεχε να χτυπήσει στον απέναντι τοίχο.
Ήσανε γύφτοι.  Έτσι συμβαίνει,
οι άνθρωποι να νομίζουν πάντα κάτι.

**********************

Διείσδυση

Εκεί στη σκιά της μνήμης,
που αναζητώ την ύπαρξή μου
το αίνιγμα του ερχομού, χαραυγή αρχής.
Μια βεβαιότητα συνέχειας μου γνέφει
«Καθόλου δεν ήρθες πρόσφατα».
Σχίζω της αμνησίας το παραπέτασμα ξάφνου.
Τότε η εικόνα παλιά και οι μέρες
αλλοτινής μου ζωής προβάλλουν
στη στροφή του ιλίγγου.
Αστράφτουν ασπίδες και περικεφαλαίες,
το δόρυ στο χέρι πάλι
και εικόνα άλλη.
Της μάχης το πεδίο και σώματα
υπέροχα Ελλήνων που κείτονταν νεκρά
και άλλα ακρωτηριασμένα.
Πιο πέρα λάφυρα απ’ τη μάχη.
Όνειρο ανεξήγητο της παιδικής ζωής μου,
όταν με τρόμο ξυπνούσα.
Κι όπως τρομάζω
πάλι η αυλαία ξανακλείνει,
χωρίς του προσώπου μου
την παλιά μορφή να ειδώ

Νίκος Κ Γεωργιλάς.  Διακοπτό

Saitis Home Έπιπλα