ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ

Η μουσική εκπαίδευση σήμερα, ωραία μεν …κοιμωμένη δε!

της Μαρίας Γ. Καβούνη-Διευθύντριας Fidelio

Μια μουσική εκπαίδευση αραχνιασμένη

Μουσική εκπαίδευση είναι η μάθηση και διδασκαλία μουσικών δεξιοτήτων και λογισμών. Με απλά λόγια για τους περισσότερους «μαθαίνω μουσική» σημαίνει «μαθαίνω ένα μουσικό όργανο». Σε μια ανοιχτή σύγχρονη κοινωνία διακίνησης ιδεών και πληροφοριών, μια κοινωνία χωρίς ελιτισμούς και αποκλεισμούς θα περίμενε κανείς όλο και περισσότεροι νέοι να θέλουν να μάθουν μουσική. Συμβαίνει όμως κάτι τέτοιο; Αντιθέτως, η παρεχόμενη μουσική εκπαίδευση, απαρχαιωμένη και αραχνιασμένη, αυτή που κάποτε απευθυνόταν στα έγκλειστα κατ’ οίκον παιδιά «καλών οικογενειών», δεν αφορά πλέον κανένα από τα σύγχρονα παιδιά της τεχνολογίας και της ψηφιακότητας. Τα ωδεία μόλις και μετά βίας επιβιώνουν -αν επιβιώνουν- όπως και όλα τα συναφή επαγγέλματα. Ποιος ευθύνεται για αυτό και τι μπορεί να γίνει;

Ο ρόλος του δασκάλου

Τα περισσότερα μουσικά όργανα, με τη μορφή που είναι σήμερα γνωστά, μορφοποιήθηκαν εδώ και περίπου τρεις αιώνες, τελειοποιήθηκαν σταδιακά και συγκρότησαν μουσικά σύνολα κατά τα πρότυπα της φωνητικής μουσικής που προηγήθηκε στην ανάπτυξή της. Από τότε χρονολογούνται τα μεγάλα διαχρονικά και οικουμενικά έργα των μεγάλων συνθετών όπως Μπαχ, Μπετόβεν, Μότσαρτ, Βιβάλντι, Σοπέν, Μπραμς κ.ά. Παράλληλα με τα μεγάλα έργα, οι εμπνευσμένοι   δάσκαλοι κάθε εποχής έφτιαχναν και εκπαιδευτικά έργα προκειμένου να δημιουργήσουν μεθοδολογία εκμάθησης και ανάπτυξης δεξιότητας για την εξάντληση των δυνατοτήτων  κάθε μουσικού οργάνου. Γίνεται αυτό σήμερα από τους δασκάλους των μουσικών εκπαιδευτηρίων; Οργανώνει κανείς το μάθημά του; Βελτιώνει τη μεθοδολογία του;
Στην πλειοψηφία τους οι «σύγχρονοι» δάσκαλοι -καθ’ υπόδειξη του προγράμματος σπουδών του υπουργείου πολιτισμού που εποπτεύει τα μουσικά εκπαιδευτήρια- δεν κάνουν άλλο από το να ξεφυλλίζουν αμήχανα την εκπαιδευτική εργαλειοθήκη άλλων εποχών ή ακόμα σύγχρονες εκδόσεις άλλων δασκάλων ψάχνοντας μήπως και κάποια βασανιστική ανιαρή σπουδή ή εύκολη διασκευή τυχόν λειτουργήσει ως «εκπαιδευτική τιμωρία» για τον αδιάφορο, αδιάβαστο νεαρό μαθητή του σήμερα. Πού χάθηκε η μαγεία της μουσικής; Χάθηκε πίσω από την αδυναμία των δασκάλων αλλά και του υπουργείου να δει τις σύγχρονες ανάγκες μιας γενιάς που καθημερινά προσλαμβάνει ερεθίσματα από το φυσικό και ψηφιακό περιβάλλον. Η μουσική εκπαίδευση εκπέμπει άραγε κάποιο ανάλογο ερέθισμα ή αναπαύεται ως ωραία κοιμωμένη στα περασμένα μεγαλεία της;

Σηκώνουμε τα μανίκια, τώρα!

Η τέχνη είναι ενιαία, η μουσική είναι ενιαία και ζωντανή. Τα σκουριασμένα εργαλεία των μουσικών δασκάλων, η έλλειψη φαντασίας και δημιουργικότητας, η έλλειψη παιδαγωγικής ευαισθητοποίησης και ο δισταγμός ένταξης της μουσικής εκπαίδευσης στις σύγχρονες διδακτικές μεθόδους υψώνουν ένα γιγάντιο τείχος στην επικοινωνία με τους γύρω μας και τους νέους. Η ανάγκη για εκσυγχρονισμό και γενναίες αλλαγές γεννιέται από τη βάση, από τον μικρό μαθητή και τον ταπεινό  δάσκαλο κάθε συνοικίας.
Ο σύγχρονος δάσκαλος είναι ανήσυχος, ευρηματικός και τολμηρός. Εργάζεται σκληρά και ανανεώνεται χρόνο με το χρόνο. Επιλέγει το διδακτικό του υλικό, συνδυάζει το παλιό με το σύγχρονο, φτιάχνει τη δική του εκπαιδευτική εργαλειοθήκη, λειτουργεί ως πρότυπο και εμπνέει, επιτυγχάνει τους εκπαιδευτικούς στόχους της μουσικής εκπαίδευσης με πολλαπλούς τρόπους εγείροντας παράλληλα τη μαγεία της μουσικής, της πολύτιμης συντρόφου του ανθρώπου.

PrintEmail

 

Saitis Home Έπιπλα

 Pizza IQ