ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ

Παρουσίαση του βιβλίου "Ένα Βήμα Ακόμα" του Γεωργίου Σιαφλά, στην Ακράτα

Σε μία πολύ όμορφη, ζεστή αίθουσα του πολιτιστικού συλλόγου ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΣ, στις 26 Αυγούστου 2018, μέρα που ανθούσε η Αυγουστιάτικη πανσέληνος, πραγματοποιήθηκε στην Ακράτα εκδήλωση παρουσίασης του βιβλίου "Ένα Βήμα Ακόμα" του Γεωργίου Σιαφλά, που δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από τις καλύτερες παραστάσεις.

Τα είχε όλα. Απαγγελίες ποιημάτων, μελοποιημένα ποιήματα και βέβαια τις απαραίτητες αναφορές από ομιλητές τόσο στο ποιητικό έργο του ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β. ΣΙΑΦΛΑ όσο και στο κοινωνικό του έργο.  

Από τους ομιλητές για την παρουσίαση του βιβλίου «Ένα Βήμα Ακόμα» θα πάρουμε μερικά αποσπάσματα. Πρώτη μίλησε η συμπατριώτισσά του Ελένη Μπάμπαλη, που μεταξύ άλλων είπε:

"…Από καμιά όμως συλλογή δεν απουσιάζουν ποιήματα για την πολυαγαπημένη του Μπέτη – είναι πάντα παρούσα η απώλεια, η έλλειψη, η ερημιά. Και ενώ …παντού υπάρχει συννεφιά, παντού πυκνά σκοτάδια, μια αχτίδα αχνοφαίνεται να τα διαπερνάει και να δημιουργεί την ελπίδα, όπως αποτυπώνεται στο ποίημα «Τρικυμία» στο τέταρτο βιβλίο του «Στροφή στη Ζωή;» …έτσι με ερωτηματικό.
Ιδιαίτερη εντύπωση μου έκανε η διεισδυτική του ματιά στα πολιτικά τεκταινόμενα, ήδη κι από το δεύτερο βιβλίο του. Κανείς και τίποτα δεν ξεφεύγει από την δεικτική πένα του Γιώργου Σιαφλά – πώς να κρυφτεί ο οικονομολόγος άλλωστε ενόσω βρισκόμαστε στο 2015, στην Ελλάδα των μνημονίων και των εκλογικών αναμετρήσεων.  
«…Το τι θα γίνει με όλα αυτά που γίνονται σιμά μας
ποιος νοιάζεται να ασχοληθεί, αυτό είναι άρχοντάς μας
την εξουσία αν πάρουμε, τον κόσμο αν ξεγελάσουμε
μετά κανείς δεν νοιάζεται, στην τρέλα θα περάσουμε.»
…λέει στο «Εκλογές …πάλι θα κλάψουμε» στο ίδιο βιβλίο.
Πίστευε και πιστεύει πως:
«άνθρωπος ίσον ηθική, ανθρωπισμός και σεβασμός,
άλλως δεν γίνεται να ανήκουμε στο ανθρώπινο το είδος
αυτό που στον πλανήτη ζούμε τώρα απλά είναι κανιβαλισμός».
Υπογραμμίζει στον «Αλλιώτικο Κόσμο» στο 5ο βιβλίο του «Μονόδρομος».

Και φτάνουμε στο 6ο και σημερινό μας βιβλίο που είναι το «Ένα Βήμα Ακόμη».
 Ένα βήμα ακόμα στην αγάπη, στον έρωτα, στις σχέσεις.
 Ένα βήμα ακόμα στην ελπίδα, στο χρώμα, στο φως.
Ένα βήμα ακόμα στη σάτιρα αλλά και στον αυτοσαρκασμό:
…Ο Ροΐδης έλεγε πως ο αληθινός ποιητής πρέπει να μοιάζει με την δρυ, τη βελανιδιά η οποία όσο ψηλότερα σηκώνει το κεφάλι προς τον ουρανό, τόσον βαθύτερα βυθίζει τις ρίζες στη γη. Και τα ποιήματα του Γιώργου Σιαφλά σταθερά πατούν στην πραγματικότητα ενώ φλερτάρουν τ’ όνειρο, τη φαντασία, την ελπίδα:
«Μια κοινωνία φθαρμένη μας τριγυρίζει
Κανέναν και τίποτα δεν τον αγγίζει
Όλοι να πάρουν θέλουν και όχι να δώσουν
Σώμα, ψυχή, αισθήματα να υποδουλώσουν
Το χρήμα διατάζει, όλοι υποκλινόμαστε
Φιλότιμο, ανθρωπιά, πόνο πως έχουμε υποκρινόμαστε
Όμως μέσα στα σάπια, τα άχρηστα υπάρχει ελπίδα
Είναι οι λίγοι που με δύναμη και πίστη θα διώξουν κάποτε την καταιγίδα».

Το βήμα πήρε στη συνέχεια ο Λυκειάρχης-φιλόλογος και ποιητής Πάνος Κουμπούρας, ο  οποίος αναφέρθηκε γενικά στο ποιητικό του έργο και στη λειτουργία του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΕΛΙΣΑΒΕΤ ΣΙΑΦΛΑ-ΜΠΑΛΟΓΛΟΥ.  Ο κύριος Κουμπούρας, μεταξύ άλλων, είπε:

«Σ’ αυτήν ακριβώς την αγάπη μετουσίωσε τον πόνο της απώλειας της λατρεμένης του συζύγου Ελισάβετ και του αγαπημένου του αδελφού. Και η αγάπη αυτή για τον Γεώργιο Σιαφλά δεν είναι απλώς μνήμη, δεν είναι τυπικό μνημόσυνο, είναι ζωντανή πορεία, είναι ουσία ύπαρξης και κοινωνικού χρέους στον στίβο της ζωής, που δεν έκλεισε και δεν θα κλείσει ποτέ, από την αφετηρία, το πρώτο του βιβλίο «ΈΤΣΙ ΣΥΝΕΒΗ» μέχρι το πρόσφατο «ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΑΚΟΜΗ», την ποιητική του συλλογή που απόψε παρουσιάζουμε.
Το λέγω συχνά, διακονώντας κι εγώ την ποίηση, ότι δύο κινητήριες πηγές έμπνευσης σε ωθούν να εκφραστείς ποιητικά. Η μοναξιά και ο πόνος. Η μοναξιά και ο πόνος της απώλειας παρόρμησαν και την ποιητική ψυχή του Γιώργου Σιαφλά. Μια σκυταλοδρομία αγάπης  χωρίς τέλος, μέσα στη ροή του χρόνου, που πετά όπως τα πουλιά, είναι η ποιητική του διαδρομή: Έτσι συνέβη - Κρίσιμη καμπή - Γαλάζια ηλιαχτίδα - Στροφή στη ζωή και τώρα: Ένα βήμα ακόμη.
Μοναξιά και πόνος,  αλλά με μία βασική διαφορά. Στη μοναξιά του ο ποιητής δεν είναι ποτέ μόνος. Κουβαλά, ανελλιπώς, μέσα του την πληρότητα των αγαπημένων του προσώπων. Μια ενότητα, μάλιστα, του βιβλίου του την τιτλοφορεί: Καλπάζουσα μοναξιά, θεραπευτική νοσταλγία.
Και ο πόνος, επίσης, για τον ποιητή δεν είναι ποτέ θρηνητικός, ούτε θλιβερός. Είναι πόνος γλυκός, θεραπευτικός, απελευθερωτικός.
Έτσι συνέβη και στην ποιητική ψυχή του Γιώργου Σιαφλά. Έγινε ο ποιητής που έκανε τον πόνο της απώλειας πράξη αγάπης ζωντανής. Γράφοντας με φυσική απλότητα, με λιτό και απέριττο λόγο, δίνει ζωή και υπόσταση σ’ αυτό που εξωτερικά για τους άλλους φαίνεται να απουσιάζει.
Η καρδιά, όμως, του ποιητή είναι πάντα γεμάτη, είναι πλήρης, όχι μονάχα από αναμνήσεις του χθες, αλλά από ζωντανές πράξεις χωρίς ελλείψεις, μαζί με τις οποίες πορεύεται ένα βήμα ακόμη προς το αύριο, που δεν έχει κλείσει τον κύκλο του ακόμη.
Θα τελειώσω διαβάζοντας το ποίημά του Φεγγάρι, όχι μόνον γιατί απόψε η βραδιά είναι φεγγαρόλουστη από την πανσέληνο του Αυγούστου αλλά γιατί ο τελευταίος στίχος κατά την γνώμη μου εκφράζει και διαποτίζει όλη την ποίησή του.

ΦΕΓΓΑΡΙ

Φεγγάρι , που είσαι εκεί ψηλά σκοτείνιασε και χάσου,
σκοτάδι μαύρο να γενεί να’ ρθω στην αγκαλιά σου.
Κανένα μάτι μη μας δει παιχνίδια σαν θα κάνουμε,
γλυκά παιχνίδια του έρωτα βιάσου για να προκάνουμε.
Στη παραλία εκεί κοντά δίπλα από το κύμα,
τα δυο κορμιά θα σμίξουνε για ώρες δίχως κρίμα.
Έρωτα δίχως όρια, ντροπές, προκαταλήψεις
φαντασιώσεις θα γενούν, πράξεις χωρίς ελλείψεις.»

Τελευταία το λόγο πήρε ο επί χρόνια συμμαθητής και φίλος του ποιητή ΓΕΩΡΓΙΟΥ Β. ΣΙΑΦΛΑ Σπύρος Ασημακόπουλος, άνθρωπος που σε όλη του τη ζωή ασχολήθηκε με τα πολιτιστικά δρώμενα της Ακράτας και όχι μόνο, είπε μεταξύ άλλων:

«Την νύχτα, που μας πέρασε, έκανε την επίσκεψή της η ωραία πριγκίπισσα του βορρά. Χρόνια είχαμε να την δούμε, να μας καταδεχθεί να κατέβει ως τις αυλές μας. …                       
… Αλλά ο μαθητής και η μαθήτρια της Ποροβίτσας, Βουτσίμου, του Καλαμιά, του Πλατάνου, της Βαλκουβίνας;  Γι’ αυτούς χιονίζει – βρέχει το εγερτήριο σημαίνει στις πέντε το πρωί. Σήμερα μάλιστα έχουν και διαγωνίσματα και το εγερτήριο θα πρέπει να γίνει πιο νωρίς να ρίξουν και μια ματιά στο βιβλίο.
Τους βλέπεις κάθε μέρα, μικρούς και μεγαλύτερους, αγόρια και κορίτσια, μουσκεμένα, κρυωμένα να τραβάνε για το Γυμνάσιο σέρνοντας βαριά τις βρεγμένες και πολλές φορές τρύπιες αρβύλες τους. Κανένα παράπονο στα προσωπάκια τους. Καμιά αγανάκτησης στη μορφή τους. Το σταυρό τους τον αίρουν αδιαμαρτύρητα, χαρούμενα θα μπορούσα να ειπώ.»

Σε άλλο σημείο είπε ο ομιλητής:
"Στην ποικιλία των ποιημάτων του διαφαίνεται ότι τον απασχολεί η κοινωνική ζωή, η καθημερινότητα, η πολιτική, ακόμα βρίσκει το κουράγιο να κάνει και την σάτιρα του. Όμως παρόλο το ενδιαφέρον του γι αυτά  ξαναπέφτει στην φουρτουνιασμένη ζωή  που του δημιούργησε ο χαμός της συντρόφου του.  Στο ποίημά του «ΟΛΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ»  ξαναεμφανίζεται η πίκρα που τoυ άφησε ο χαμός της  και ο θυμός για την ανημποριά που το πνίγει. Αυτό τον αναγάγει και τον καθορίζει σαν ευαίσθητο άνθρωπο.
Στις δύο σου αυτές  ποιητικές συλλογές καμαρώνω που ο συμμαθητής μου Γιώργος Σιαφλάς  είναι Άνθρωπος με όλη της σημασία της λέξης.
Στη συνέχεια εκδίδει την ποιητική του συλλογή με τον τίτλο «ΓΑΛΑΖΙΑ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ» και προσπαθεί (τουλάχιστον έτσι φαίνεται) να συνεχίζει ήρεμος την ζωή του.
Στην επόμενη ποιητική του συλλογή διαφαίνεται πιο έντονα ότι προσπαθεί να κάνει την στροφή και να περάσει το σκόπελο που του πληγώνει βαθειά την ψυχή του.
Και ναι μεν έδωσε τον τίτλο στην συλλογή του «ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗ ΖΩΗ» εν τούτοις δεν μπόρεσα να καταλάβω εάν τελικά κατάφερε να ολοκληρώσει την στροφή που δικαιούται να κάνει και να μπει στην ευθεία που ξανοίγεται μετά την στροφή. Μια ευθεία που οδηγεί σε νέες αναζητήσεις κυρίως ποιητικές αλλά και δικαίωση του ψυχικού αγώνα  του Γιώργου για να  βγει σε κάποιο λιμάνι απάνεμο, σε κάποια ήρεμα νερά.

Σε μένα όμως γεννιέται το ερώτημα. Γίνεται το βήμα που προσπαθεί?????
Νιώθω ότι δεν μπορεί ακόμα να πάρει μα ολόκληρη ανάσα και ασφυκτιά στην προσπάθειά του να βγει στο ξέφωτο. Αναζητά την προστασία από τα αγαπημένα του πρόσωπα που έχει χάσει

Δύο δικά μου πρόσωπα πολύ αγαπημένα
μακριά εκεί που βρίσκονται, να είναι ενωμένα
και με τα χέρια τους να ειν’ σφιχτοδεμένα
στην προστασία μου με πείσμα είναι δοσμένα.
….
Εξορκίζει το φόβο που τον πλημμυρίζει και θέλει να πετάξει ελεύθερος ψηλά να βρεί τα αγαπημένα του πρόσωπα αποποιούμενος τον οίκτο. Νιώθει δυνατός και ελεύθερος σαν αετός.
 
Πουλί θα γίνω τώρα να πετάξω
στην αγκαλιά σου μέσα αμέσως να βρεθώ
δεν θέλω πια ποτέ να αναστενάξω
σε σκοτεινούς διαδρόμους και ατραπούς ας μη σταθώ.
Οι δυσκολίες, τα προβλήματα δεν με φοβίζουν,
ούτε απειλές φοβέρες με τρομάζουν
δεν θέλω αγωνίες φόβους να με βασανίζουν
και με συμπόνια τα μάτια μου άλλοι να αντικρίζουν.

Αυτός είναι, κατά την δική μου εκτίμηση, ο πνευματικός – ποιητής Γιώργης Σιαφλάς και νιώθω ιδιαίτερη χαρά που υπήρξαμε συμμαθητές και σήμερα καλοί φίλοι.  
Έτσι σε βρήκα μέσα στα βιβλία σου καλέ μου φίλε.
Να είσαι πάντα καλά"

Απαγγελίες έκαναν οι Μάνος Χατζηγεωργίου, Σκηνοθέτης-Ηθοποιός, η Μαρία Μπέκιου και ο Σπήλιος Ζιδρόπουλος από το Θεατρικό του Πολιτιστικού Συλλόγου. Ορισμένα από τα μελοποιημένα ποιήματα παρουσίασαν στο πιάνο ο Ανδρέας Καρανίκας και τραγούδησε η Λητώ Αμπατζή και τα υπόλοιπα η Μαρία Γερολύμου.

Για τον ρυθμό και την αρτιότητα της εκδήλωσης φρόντισε η φιλόλογος Ανθή Παμπούκη.

Print